Μια ψυχαναλυτική προσέγγιση των σωματικών νοσημάτων, C.Smadja, εκδ. Μετά

 

Το βιβλίο αυτό παρουσιάζει τις ιδέες της Ψυχαναλυτικής Σχολής του Παρισιού όσον αφορά την ψυχοσωματική προβληματική. Αναλύονται θέματα όπως η κατάθλιψη, η χρηστική σκέψη, οι σωματικές αποδιοργανώσεις, η ψυχικοποίηση κ.α. με τρόπο που προωθεί τον προβληματισμό και τη σκέψη. Πολύ ενδιαφέρον.

 

Παραθέτω αποσπάσματα από το βιβλίο:

 

«Η σωματική υγεία του υποκειμένου σχετίζεται με το πεπρωμένο των διαπροσωπικών σχέσεων».

 

«Κατά τη διάρκεια μιας κατάστασης συνεχούς ενορμητικής αποσύνδεσης, χωρίς δυνατότητα επανασύνδεσης, μία από τις επιπτώσεις για το υποκείμενο είναι ότι οι σωματικές λειτουργίες του μπορεί να υποστούν βαθιές αλλοιώσεις, οι οποίες θα προκαλέσουν την εκδήλωση οργανικών ασθενειών».

 

«Με τους σωματικούς ασθενείς οι κλινικοί έρχονται συχνά με μια σημειολογική κοινοτοπία και μια σχετική εξάλειψη των συμπτωματικών εκδηλώσεων. Έτσι, οι αγχώδεις ασθενείς δεν περιγράφουν ένα βίωμα άγχους, αλλά λένε ότι είναι σε ένταση, ότι έχουν στρες ή ότι πάσχουν από υπερκόπωση. Οι καταθλιπτικοί δεν περιγράφουν ένα βίωμα κατάθλιψης, με έντονες ενοχές ή αυτό-μομφές, αλλά λένε ότι δεν αισθάνονται καλά, ότι δεν έχουν πολλή ενέργεια ή ότι δεν είναι στα καλά τους. Αυτές οι ενδείξεις αποκτούν νόημα καθώς φέρουν την έννοια μιας οδύνης εκφρασμένης δια του αρνητικού  και τον ενδεχόμενο ή τον πραγματικό κίνδυνο μιας σωματικής ασθένειας».

 

«Η επιλογή του οργάνου που θα νοσήσει εξαρτάται από την ενασχόληση της μητέρας με αυτό κατά την πρώιμη σχέση. Το παιδί αναπτύσσει έτσι μια προδιάθεση να απαντά με διαταραχές των συγκεκριμένων λειτουργιών ή οργάνων, όταν βρεθεί αντιμέτωπο με σχετικές καταστάσεις. Το σώμα μπορεί να θεωρηθεί ένα είδος προσυνειδητού που διαθέτει μια σημαίνουσα μνήμη, και συνεπώς το κάθε σύμπτωμα έχει ένα νόημα. JeanPaulValabrega»

 

«Καθοριστικό ρόλο παίζει η ικανότητα του ατόμου να προσαρμόζεται στο στρες. Η ασθένεια συνιστά την απόληξη των δυσκολιών του οργανισμού-ατόμου να προσαρμοστεί στα στρεσογόνα γεγονότα και σε άλλους παθογόνους παράγοντες… Για να αμυνθεί επαρκώς στο στρες, το άτομο παλινδρομεί σε μια αδιαφοροποίητη «ψυχοσωματική» φάση της ανάπτυξής του, η οποία καταλήγει σε επανα-σωματοποίηση του άγχους. Τότε και οι πρωτογενείς διαδικασίες επανέρχονται δυναμικά σε πρώτο πλάνο, ενώ οι διαδικασίες της σκέψης υποβαθμίζονται».

 

«Όταν κάποιος που αρρωσταίνει αισθάνεται καλύτερα αντί χειρότερα, όπως θα περίμενε κανείς, είναι γιατί έχουμε μια προσωρινή τροποποίηση της καταθλιπτικής του κατάστασης, υπό την έννοια μιας ναρκισσιστικής αγαλλίασης… Κάποιοι ασθενείς βίωναν εκ των προτέρων μια ανακούφιση, αφού ήλπιζαν ή περίμεναν να τους ανακοινώσουν οι γιατροί μια ασθένεια, ώστε να δοθεί τέλος στην οδύνη της κατάθλιψης, την οποία αισθάνονταν ανίκανοι να κατευνάσουν. Ως εάν είχαν την πεποίθηση ότι η οδός της ασθένειας μπορούσε να αποτελέσει μια λύση της απόγνωσής της θεμελιώδους κατάθλιψης…Η μαζοχιστική διάσταση αποτελεί μέρος του παιχνιδιού. Αν δηλαδή, η οδύνη ή η δυσαρέσκεια είναι καθαυτές στόχοι και όχι προειδοποιητικά σημεία, τότε η αρχή της ηδονής παραλύει, ο φύλακας της ψυχικής ζωής φαίνεται σαν να είναι υπό την επίδραση ενός ναρκωτικού…».