Β. Πραγματικότητα.Στην αρχαία Ελλάδα, ο έρωτας ανάμεσα σε άνδρες δεν ήταν καταδικαστέος με τη γενική έννοια που ισχύει σε πολλές σύγχρονες κοινωνίες. Αντιθέτως, υπήρχαν κοινωνικά αποδεκτές μορφές ομόφυλων σχέσεων- κάποιες εξιδανικευμένες υπό προϋποθέσεις- ιδιαίτερα στο πλαίσιο της παιδεραστίας, ενός θεσμού όπου ένας ενήλικος άνδρας (εραστής) αναλάμβανε την καθοδήγηση ενός νεότερου (ερωμένος) σε ζητήματα πολιτικής, φιλοσοφίας και στρατιωτικής αρετής. Η παθητική θέση σε μια ομόφυλη σχέση θεωρούνταν υποτιμητική για έναν ενήλικα άνδρα, καθώς συνδεόταν με θηλυπρέπεια και έλλειψη ανδρισμού. Ωστόσο, η αποδοχή αυτών των σχέσεων διέφερε ανάλογα με την πόλη-κράτος και τις κοινωνικές συνθήκες. Για παράδειγμα: Στην Αθήνα, οι σχέσεις μεταξύ ανδρών ήταν αποδεκτές, εφόσον σέβονταν συγκεκριμένους κοινωνικούς κανόνες (π.χ. ο νεαρότερος δεν έπρεπε να επιδιώκει οικονομικά ή κοινωνικά οφέλη). Στη Σπάρτη, τέτοιες σχέσεις ενθαρρύνονταν ως μέσο στρατιωτικής και κοινωνικής συνοχής. Στη Μακεδονία, υπήρχαν ενδείξεις για στενές σχέσεις μεταξύ ανδρών, με τον Φίλιππο Β’ και τον Μέγα Αλέξανδρο να σχετίζονται με τέτοιες παραδόσεις.