Β.Στην αρχαία Κρήτη, ο «ερών» -ένας ενήλικος άνδρας- όταν έπρεπε να προαναγγείλει την απαγωγή στους γονείς και στους φίλους του «αγαπημένου» του αγοριού, και αν αυτό γινόταν δεκτό, τρεις μέρες μετά, «έκλεβε» τον «ερωμένο» του. Ο εραστής έπαιρνε το αγόρι στο σπίτι του, κάνοντάς του ένα δώρο κι ύστερα το οδηγούσε στην εξοχή, όπου ζούσε μαζί του δύο μήνες, ένα είδος «μήνα του μέλιτος», πάντα με τη συναίνεση του ερώμενου. Για δύο μήνες ο νέος διδασκόταν κυνήγι και χρήση όπλων από τον «μέντορά» του. Αφού περνούσαν οι δύο μήνες, το ξανάφερνε στην πόλη και του έκανε δώρο μια πολεμική στολή, ένα κύπελλο για να πίνει και έναν ταύρο προορισμένο να θυσιαστεί απ’ αυτόν. Οι Κρήτες θεωρούσαν ντροπή για ένα αγόρι από καλή οικογένεια να μην έχει βρει έναν εραστή. Αντίθετα, εκείνος που είχε «απαχθεί» απολάμβανε αργότερα μεγάλες τιμές. (Στράβωνα, «Γεωγραφικά», Ι’ 4,21).