Α. Η Σαπφώ ήταν Ελληνίδα λυρική ποιήτρια από την Ερεσό της Λέσβου, ιδιαίτερα γνωστή από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα για το ποιητικό της έργο. Έζησε στα τέλη του 7ου με αρχές του 6ου αιώνα π.Χ. Ο Πλάτωνας την αποκάλεσε δεκάτη μούσα, ο Αλκαίος «ιερή γυναίκα» και μέχρι σήμερα η Σαπφώ αναγνωρίζεται από τον πνευματικό κόσμο του δυτικού πολιτισμού ως «η γυναίκα που έγραψε την καλύτερη ερωτική ποίηση που γράφτηκε ποτέ». Η ποίησή της ύμνησε τη γυναικεία ομορφιά και τον έρωτα και μας παρέδωσε τη διαχρονική περιγραφή του ερωτικού πόθου πριν από 2.600 χρόνια. Με το όνομά της στη σύγχρονη εποχή έχει συνδεθεί και ο λεσβιακός έρωτας, ωστόσο το θέμα του έρωτα στην Αρχαία Ελλάδα χρειάζεται πάντα να τοποθετείται στο ιδιαίτερο πλαίσιο εκείνης της κοινωνίας και εποχής. Η πρόσληψη του έργου της Σαπφούς αλλάζει με το πέρασμα των αιώνων, ανάλογα κάθε φορά με τη στάση της κοινωνίας απέναντι στον ερωτισμό και τη σεξουαλικότητα. Από την αποθέωση που γνώρισαν τα ποιήματά της στην αρχαιότητα, ακολούθησε το κάψιμό τους στην πυρά από τους πρώτους χριστιανούς για να «ανακαλυφθούν» ξανά στην Αναγέννηση και να παραδοθούν στη συνέχεια στη σύγχρονη φιλολογική κριτική.
